Αυτά που ζούμε δεν είναι απλώς ιστορικά, αλλά συγκλονιστικά και σε λίγο τραγικά. 33μ.Χ ο ΧΡΙΣΤΟΣ μας άνοιξε την εκκλησία ΤΟΥ – 2020 μ.Χ. τολμήσαμε να την κλείσουμε για να μην πεθάνουμε από το φάρμακο της ΑΥΤΟΖΩΗΣ.

Αυτά που ζούμε δεν είναι απλώς ιστορικά, αλλά συγκλονιστικά και σε λίγο τραγικά. 33μ.Χ ο ΧΡΙΣΤΟΣ μας άνοιξε την εκκλησία ΤΟΥ – 2020 μ.Χ. τολμήσαμε να την κλείσουμε για να μην πεθάνουμε από το φάρμακο της  ΑΥΤΟΖΩΗΣ.

Η φετινή εορτή της Πεντηκοστής έχει πολύ πίκρα από την προηγούμενη περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδος.

Πως τολμήσαμε , πως μας ξεγέλασαν , πως μας μάντρωσαν;

Τουλάχιστον να μας γίνει παιδαγωγία μαζί με τα άλλα που έρχονται γιατί όλη η επίγειος ζωή είναι μια συνεχόμενη ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ.

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 

Το 1988 κυκλοφόρησε από την Ιερά Μονή Παρακλήτου στον Ωρωπό σε Α΄ έκδοση,  το συναξάρι για πρώτη φορά στην Ελλάδα του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ του ΣΑΡΩΦ (δεν είχε βρεθεί ακόμα το σκήνωμα του ΑΓΙΟΥ που βρισκόταν χαμένο μέσα στα άδυτα των υπογείων του κομμουνιστικού καθεστώτος ).Αυτό το συναξάρι αλλοίωσε πολλούς. Ο ΑΓΙΟΣ ήταν απερίφραστα κάθετος « ο σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση του ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας»

 

Όταν λέμε ΕΚΚΛΗΣΙΑ εννοούμε ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ και το αντίστροφο.

Αυτή την ιδιοποιό  χαριτόβρυτο αιμοδοσία- σχέση  εν έτει 2020, προθέσεις και ενέργειες ανθρώπινες προσπάθησαν να την διαρρήξουν για να μην πεθάνουμε από την Αγιαστική ΧΑΡΗ που πηγάζει μέσα από αυτήν.

 

Αφήνουμε έναν ΑΓΙΟ και ένα βυζαντινολόγο να μας ξεναγήσουν στα πνευματικά μονοπάτια από τα οποία ξεστρατίσαμε γιατί αντίχριστες δυνάμεις αλλάξαν την σήμανση της πνευματικής πορείας μας.   

 

 

Πεντηκοστή: το ξεκίνημα της Εκκλησίας

«Ὅπως δηλαδή ἡ μία ἐποχή διαδέχεται τήν ἄλλη καί τό ἕνα ἡλιοστάσιο τό ἄλλο, ἔτσι ἀκριβῶς καί στήν Ἐκκλησία ἡ μία ἑορτή διαδέχεται τήν ἄλλη καί μᾶς πηγαίνουν ἀπό τή μία στήν ἄλλη. Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες λοιπόν ἑορτάσαμε τό σταυρό, τό πάθος, τήν ἀνάσταση, ὕστερα ἀπό αὐτά τήν ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν οὐρανό. Σήμερα ὅμως συναντήσαμε τήν ἴδια τήν κορυφή τῶν ἀγαθῶν, φθάσαμε στή μητρόπολη τῶν ἑορτῶν, βρισκόμαστε στήν πραγματοποίηση τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Κυρίου. «Γιατί ἄν ἐγώ φύγω», λέγει, «θά σᾶς στείλω ἄλλον Παράκλητο καί δέ θά σᾶς ἀφήσω ὀρφανούς» (Ἰω. 16, 7).

Εἴδατε ἐνδιαφέρον; εἴδατε ἄπειρη φιλανθρωπία; Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἀνέβηκε στόν οὐρανό, ξανακάθισε στό βασιλικό θρόνο, πῆρε τή θέση στά δεξιά τοῦ Πατέρα καί μᾶς χαρίζει σήμερα τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἔτσι μᾶς δίνει τά ἄπειρα οὐράνια ἀγαθά. Γιατί, πές μου, ποιό ἀπό αὐτά πού συντελοῦν στή δική μας σωτηρία δέν τό ἔχει δώσει τό Ἅγιο Πνεῦμα; Αὐτό μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν πνευματική δουλεία, μᾶς καλεῖ στήν ἐλευθερία, μᾶς ὁδηγεῖ στήν υἱοθεσία καί, γενικά, μᾶς ξαναγεννᾶ ἀπό τήν ἀρχή, καί μᾶς ξεφορτώνει τό βαρύ καί ἀποκρουστικό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν. Μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βλέπουμε τούς πολλούς ἱερεῖς καί ἔχουμε τά τάγματα τῶν διδασκάλων. Ἀπό τήν πηγή αὐτή βγῆκε καί τό προφητικό χάρισμα καί ἡ δύναμη νά θεραπεύουν ἀσθένειες. Καί ὅλα τά ὑπόλοιπα, τά ὁποῖα στολίζουν συνήθως τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ἀπό ἐκεῖ ἔχουν τήν προέλευση. Καί φωνάζει ὁ Παῦλος λέγοντας.«Ὅλα αὐτά τά χαρίσματα ἐνεργεῖ τό ἕνα καί μοναδικό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα ὅπως θέλει» (Α´ Κορ 12, 11). Ὅπως θέλει, λέγει, ὄχι ὅπως διατάχθηκε.μοιράζει, δέ μοιράζεται.ἔχει ἐξουσία, δέ βρίσκεται κάτω ἀπό ἐξουσία. Γιατί τήν ἴδια ἀκριβῶς ἐξουσία, πού βεβαίωσε στόν Πατέρα, ἀναθέτει ὁ Παῦλος καί στό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί ὅπως λέγει γιά τόν Πατέρα.«Ὁ Θεός εἶναι αὐτός πού ἐνεργεῖ τά πάντα σ᾿ ὅλους» (Α´ Κορ. 12, 6).ἔτσι καί γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα.«Καί ὅλα αὐτά τά χαρίσματα», λέγει, «ἐνεργεῖ τό ἕνα καί μοναδικό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα ὅπως θέλει».

Εἶδες τέλεια ἐξουσία; Γιατί αὐτά πού ἔχουν τήν ἴδια οὐσία, εἶναι φανερό ὅτι ἔχουν καί τήν ἴδια ἐξουσία.καί αὐτά πού ἔχουν τήν ἴδια ἀξία, ἔχουν καί τήν ἴδια δύναμη καί τήν ἴδια ἐξουσία. Μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπιτύχαμε τήν ἀπαλλαγή ἀπό τίς ἁμαρτίες καί ξεπλύναμε κάθε ἀκαθαρσία. Μέ τή χάρη του ἀπό ἄνθρωποι γίναμε ἄγγελοι, ὅσοι πλησιάσαμε τή χάρη του, χωρίς ν᾿ ἀλλάξουμε τή φύση μας, ἀλλά, πράγμα πού εἶναι πολύ πιό ἀξιοθαύμαστο, παραμένοντας στήν ἀνθρώπινη φύση δείχνουμε ἀγγελική συμπεριφορά. Γιατί τέτοια εἶναι ἡ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί ὅπως ἡ φωτιά αὐτή πού βλέπουμε, ὅταν παραλάβει τόν μαλακό πηλό, τόν κάνει σκληρό κεραμίδι, ἔτσι ἀκριβῶς καί ἡ φωτιά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν παραλάβει μία συνετή ψυχή, καί ἄν ἀκόμα τή βρεῖ πιό μαλακή ἀπό τόν πηλό, τήν κάνει πιό σκληρή ἀπό τό σίδερο. Ἐπίσης αὐτόν πού πρίν ἀπό λίγο ἦταν μολυσμένος ἀπό τήν ἀκαθαρσία τῶν ἁμαρτιῶν, τόν κάνει ἀμέσως πιό λαμπρό ἀπό τόν ἥλιο.» ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

https://alopsis.gr/alopsis/pendiko2.htm

Σε ποιο λοιπόν καμίνι ο μαλακός πηλός γίνεται σκληρό κεραμίδι;

Σε ποιο χυτήριο λιώνει ο χρυσός και γίνεται καθαρότατος από τις προσμίξεις;

Στην Εκκλησία φυσικά. Αλλά σε ποια εκκλησία;

Στην Εκκλησία που μας άνοιξε ο ΧΡΙΣΤΟΣ στα Ιεροσόλυμα την ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ του 33μ.Χ .

Και ποια εκκλησία είναι αυτή που λάμπει σαν καθαρό χρυσάφι γιατί μέσα σε αυτήν κοινωνεί και περιχωρείται το συμβατό με το υπερβατό , η καθημερινότητα με την αιωνίοτητα , ο θάνατος και η φθορά με την ΖΩΗ;

« Χαίρομαι μὲ τὴ Σκέψη ὅτι στὰ ἑπόμενα 100 χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶναι ἡ μόνη Ἱστορικὴ Ἐκκλησία ποὺ θὰ ὑφίσταται.»  Στήβεν Ράνσιμαν

 « Μόνο Η Ορθοδοξία Αναγνωρίζει Την Θρησκεία Ως Μυστήριο»

Οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ κι οἱ προτεστάντες θέλουν νὰ τὰ ἐξηγήσουν ὅλα. Εἶναι ἄσκοπο νὰ πιστεύεις σὲ μία θρησκεία, θεωρώντας ὅτι αὐτὴ ἡ θρησκεία θὰ σὲ βοηθήσει νὰ τὰ καταλάβεις ὅλα.

 Ὁ σκοπὸς τῆς θρησκείας εἶναι ἀκριβῶς νὰ μᾶς βοηθάει νὰ κατανοήσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἐξηγήσουμε ὅλα. Νομίζω πὼς ἡ Ὀρθοδοξία συντηρεῖ αὐτὸ τὸ πολύτιμο αἴσθημα τοῦ μυστηρίου.

Ἡ ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία ἦταν πάντα καὶ πολιτικὸ ἵδρυμα, ἐκτὸς ἀπὸ θρησκευτικό, καὶ πάντα ἐνδιαφερόταν γιὰ τὸ νόμο.

Πρέπει νὰ θυμόμαστε πώς, ὅταν ἡ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία κατέρρευσε στὴ Δύση καὶ ἦρθαν τὰ βαρβαρικὰ βασίλεια, οἱ Ρωμαῖοι ἄρχοντες χάθηκαν, ἀλλὰ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες παρέμειναν, κι ἦταν κι οἱ μόνοι μὲ ρωμαϊκὴ μόρφωση.

Ὅποτε, αὐτοὶ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς βάρβαρους βασιλεῖς γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ νόμο.

 Ἔτσι, ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία «ἀνακατεύτηκε» μὲ τὸ νόμο.

 Τὸν βλέπεις τὸ νόμο στη ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία: θέλει νὰ εἶναι ὅλα νομικὰ κατοχυρωμένα.

Στὸ Βυζάντιο -καὶ εἶναι ἐνδιαφέρον πῶς μετὰ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση τὰ ὑποστρώματα παραμένουν- ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται μόνον γιὰ τὸν Κανόνα, τὸ νόμο τῶν γραφῶν.

Δὲν ἔχει τὴν ἐπιθυμία νὰ καθορίσει τὰ πάντα.

Στὶς Δυτικὲς Ἐκκλησίες ποὺ ἀποσχίστηκαν ἀπὸ τὴ ρωμαιοκαθολική, ἡ ἀνάγκη τοῦ νόμου, τοῦ ἀπόλυτου καθορισμοῦ, ἔχει κληρονομηθεῖ.

Ἔχει πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ μελετήσει κανεὶς -καὶ μελετῶ ἐδῶ καὶ καιρὸ- τὸν διάλογο ἀνάμεσα στὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία τοῦ 17ου αἰώνα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη.

Οἱ Ἀγγλικανοὶ ἦταν ἰδιαίτερα ἀνάστατοι διότι δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί πίστευαν οἱ Ὀρθόδοξοι σχετικὰ μὲ τὴ μεταβολὴ τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἄρτου σὲ αἷμα καὶ σῶμα.

Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔλεγαν «εἶναι μυστήριο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ὅτι γίνεται, ἀλλὰ τὸ πῶς δὲν τὸ γνωρίζουμε». Οἱ Ἀγγλικανοὶ -ὅπως κι οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ- ἤθελαν μία καθαρὴ ἐξήγηση.

Αὐτὴ εἶναι ἡ τυπικὴ διαφορὰ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀγαπῶ τοὺς Ὀρθοδόξους.

Χαίρομαι μὲ τὴ Σκέψη ὅτι στὰ ἑπόμενα 100 χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶναι ἡ μόνη Ἱστορικὴ Ἐκκλησία ποὺ θὰ ὑφίσταται.»  Steven Runciman

Να γιατί όποιος τα βάζει  με την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ  είναι σαν να τον « κτυπάει»   το τριφασικό ρεύμα της αλήθειας της.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Share this post