ΩΡΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ «ΝΟΝΟΥΣ» ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ

ΩΡΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ «ΝΟΝΟΥΣ» ΤΗΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΣ

Το φαινόμενο των «νονών» και της «μαφίας» έχει κατά μεγάλο μέρος ελληνική καταγωγή.  Πολλών λογιών «μαφιόζικα» φαινόμενα ταλανίζουν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ομογένεια για δεκαετίες.  Ωρα να τελειώνουμε με την αρρώστια αυτή και να κοιτάξουμε με αισιοδοξία το μέλλον.

Του Νίκου Σταματάκη*

Ως κοινωνικός επιστήμων και ως αρθρογράφος, έχω σημειώσει αρκετές φορές ότι το φαινόμενο της «μαφίας», όσο και αν δεν μας αρέσει, έχει κατά μεγάλο μέρος ελληνικές ρίζες. Περήφανα προβάλλουμε τους «Παρθενώνες» και τους «Πλάτωνες», αλλά όταν πρόκειται για τα «νταβατζιλίκια», τους «βαφτισιμιούς», τους «νονούς» και τους εκβιασμούς (και τα συνακόλουθα φαινόμενα πχ. οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία, «συντεχνιασμός», κλπ) σε όλα τα επίπεδα βολευόμαστε να αποδίδουμε τη γένεση αυτών των φαινομένων στον «ιταλικό νότο»… Λες και δεν είμαστε εμείς που εποικίσαμε και κυριαρχήσαμε πολιτικά και κυρίως πολιτιστικά στον ιταλικό νότο από το 900 π.Χ. (!!) όταν άποικοι από την Κύμη Ευβοίας έχτισαν τη Νέα Πόλη, που μετέπειτα έγινε γνωστή ως Νάπολι… Ξεχνάμε πόσο δυνατή ήταν η παρουσία μας εκεί… Εκεί που μεγαλούργησε ο μεγαλύτερος μαθηματικός στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο Αρχιμήδης, εκεί που ακόμα και σήμερα οι εκπληκτικές αγιογραφίες στον καθεδρικό ναό στο Παλέρμο (τον αρχαίο «Πάνορμο»), πρωτεύουσα της Σικελίας,  είναι όμοιες με τις δικές μας… Εκεί που ο Αγιος Νικόλαος του Μπάρι είναι τόσο σεβαστός (η πόλη ήταν βυζαντινή επαρχία μέχρι το 10ο αιώνα μ.Χ.) που ο δήμος της πόλης έκανε την πρώτη δωρεά ($500.000) μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2011 για την ανοικοδόμηση του δικού μας Αγ.Νικολάου στο Ground Zero.  Την δωρεά αυτή κατασπατάλησε, μαζί με άλλες δωρεές, η δική μας εκκλησιαστική «μαφία»… (Τι άραγε απέγινε με την έρευνα των δύο Εισαγγελέων για το θέμα αυτό – του ομοσπονδιακού και της Ν.Υόρκης;)

Ανά τους αιώνες έχουμε αποδειχθεί πανάξιοι συνεχιστές των προγόνων μας στον τομέα αυτό – ενώ σε άλλους τομείς σαφώς υστερούμε… (Αν και από ότι φαίνεται η γένεση του φαινομένου της «Μαφίας» δεν είναι αρχαίο φαινόμενο αλλά μάλλον μεσαιωνικό…) Στην Ελλάδα είναι γνωστές οι «οικογένειες-μαφίες»… Σημείωσα στο προηγούμενο άρθρο μου την φημισμένη υπόθεση της χασισοφυτείας των Ζωνιανών όπου οι δυό μαφιόζικες οικογένειες της Κρήτης, οι Μητσοτάκηδες και οι Κεφαλογιάννηδες ανταγωνίζονταν για κυριαρχία.  Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι το 1992 συμμετείχα σε μεταπτυχιακό σεμινάριο στο πανεπιστήμιο Stony Brook με θέμα τις «Μεσογειακές Κοινωνίες».  Κάποια μέρα το θέμα μας ήταν «η γέννηση του φαινομένου της μαφίας» και όταν τό έφερε η κουβέντα ανέφερα ότι ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε τουλάχιστον 5,000 βαφτισιμιούς στην Κρήτη (ενώ η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για πολύ περισσότερους!…) Αφωνος ο καθηγητής, κόκκαλο και οι συμμετέχοντες….  Καθώς περνούσαν τα χρόνια και έβλεπα σε φωτογραφίες στον τύπο διάφορους (όχι μόνο «υποτακτικούς» αλλά και πολιτικούς συνεργάτες του «αρχινονού») να του φιλούν με σεβασμό το χέρι σε επισκέψεις στο σπίτι του στο Ακρωτήρι Χανίων, είχα πια βεβαιότητα ότι εδώ προβάλλονταν σχεδόν όλα τα πρακτικά αλλά και συμβολικά στοιχεία της «μαφίας» όπως την μάθαμε στα βιβλία και το σινεμά…

Στην Ομογένεια είχαμε κατά καιρούς διάφορους «μαφιόζους» που μιμήθηκαν ή και συνεργάστηκαν με τις μεγάλες ιταλικές οικογένειες και δραστηριοποιήθηκαν κυρίως στη χαρτοπαιξία. Θυμάμαι τα ονόματα Βελέντζας και Κουράκος στη Ν.Υόρκη από τη δεκαετία του 1980 – ενώ και στο Ντιτρόιτ, τη Βαλτιμόρη και αλλού έγινε λόγος για «ελληνικές μαφίες»…  Αλλά δεν νομίζω ότι είχαμε οργανωμένες «οικογένειες» όπως αυτές που προαναφέραμε.  Παρατηρήσαμε όμως τα τελευταία 50 χρόνια πολλά φαινόμενα μαφιόζικης μορφής, που κυριολεκτικά ξεχαρβάλωσαν τους θεσμούς και τις οργανώσεις μας.

Τα χαρακτηριστικά των φαινομένων αυτών είναι σχεδόν ταυτισμένα με τα χαρακτηριστικά της «μαφίας» όπως έγινε γνωστή εδώ στην Αμερική από τους αγώνες του τότε εισαγγελέα Ρούντι Τζουλιάνι για την εξόντωσή της: 1) Οικογενειακή οργάνωση που μπορεί μεν να μην έχει «χειροφιλήματα» και «όρκους πίστεως», αλλά ακολουθεί κάποιους γενικούς κανόνες όπως θα δούμε παρακάτω. 2) «Νταβατζιλίκια» και «είσπραξη διοδίων» για πρόσβαση σε πολιτικά και οικονομικά «συμβόλαια» προνομιακής μορφής. 3) «Περιχαράκωση» του «χώρου νομής» , ακριβώς όπως κάνουν και οι αληθινοί μαφιόζοι που εάν πειράξει άλλος τις «περιοχές» που ελέγχουν τον αποβάλλουν με κάθε τρόπο.  4) Στις περισσότερες περιπτώσεις, κυριαρχία των συναλλαγών σε «μετρητά», επειδή δεν αφήνει ίχνη… Κοινός παρονομαστής είναι ότι οι «μαφιόζοι» της Ομογένειας απεχθάνονται την διαφάνεια, τον έλεγχο, τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αν λοιπόν δείτε στο χώρο σας συναλλαγές με μετρητά, απόκρυψη στοιχείων, και αποφυγή λογοδοσίας σε εκλεγμένα όργανα να είσαστε σίγουροι ότι τους βλέπετε μπροστά σας…

Να θυμίσουμε ότι μετά από τόσες λογιστικές παρεμβάσεις, audits κλπ, ακόμα δεν έχουμε καθαρή εικόνα για το που πήγαν τα $38 εκατομμύρια που μάζεψε ο φάδερ Αλεξ για τον Αγιο Νικόλαο, και ειδικά τα $10 εκατομμύρια που ο Jim Jatras, υπάλληλος επί 15 έτη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υποστηρίζει βάσιμα ότι κατέληξαν στον Βαρθoλομαίο ως αμοιβή για την ουκρανική αυτοκεφαλία;  Η να υπογραμμίσουμε την αδιαφάνεια, τα φουσκωμένα τιμολόγια και την «διακίνηση μετρητών» σε διάφορους λογαριασμούς σε κάποιες κοινότητες; Η να πούμε για την πασίγνωστη υπόθεση της Ομοσπονδίας Ν.Υόρκης όπου ένα απολιθωμένο καταστατικό επιτρέπει σε συλλόγους φαντάσματα να εκλέγουν σε διάφορες θέσεις τον ίδιο (Πέτρος Γαλάτουλας) για δεκαετίες, αναιρώντας κάθε έννοια δημοκρατίας; Παρόμοια και για την Ομοσπονδία Νέας Αγγλίας για την κατάπτυστη περίπτωση του εράνου για την Μυρτώ… Η να πάμε και στον χώρο του τύπου;  Ας πούμε μόνο ότι εάν λειτουργούσε ο ομογενειακός τύπος χωρίς να ήταν υποταγμένος σε ύποπτα συμφέροντα όπως τα προαναφερθέντα, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτά τα χάλια… Αλλά επειδή έχω προσωπική γνώση του χώρου του ομογενειακού τύπου – και θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ή και βιβλία για την διαφθορά του – θα αφήσω αυτό το κεφάλαιο για αργότερα…

Ας κοιτάξουμε γύρω μας – όλοι μας μπορούμε να διαπιστώσουμε τέτοια φαινόμενα.  Μπορεί να μην έχουν την οργάνωση της ιταλοαμερικανικής μαφίας, αλλά διαθέτουν τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, και κυρίως την «περιχαράκωση της νομής», τα νταβατζιλίκια,  και τα μετρητά…  Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ο καθένας μας στο χώρο και τις οργανώσεις του έχει διαπιστώσει πολλά τέτοια φαινόμενα… Κυρίως θα πρέπει να καλέσουμε όλους τους «γνωστούς-άγνωστους» να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να αναλογιστούν την καταστροφή που έφεραν στην Ομογένεια…  ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ!!… Αν και τέτοιοι τύποι δεν είχαν ποτέ αίσθηση ντροπής..

Το κυριώτερο αποτέλεσμα της δράσης τους είναι ένα γενικό φαινόμενο σε όλους τους θεσμούς μας, στην εκκλησία, σε πολλές κοινότητες και οργανώσεις μας: Η έλλειψη εμπιστοσύνης…  Βλέπουμε τις εκκλησίες και τις κοινότητες να αδειάζουν και αναρωτιόμαστε γιατί… Γιατί ο Αγ.Δημήτριος Αστόριας να έχει μόνο 1,300 μέλη; Το ίδιο και ο Αγ,Νικόλαος του Φλάσινγκ που πριν 10 χρόνια είχε πάνω από 5,000 μέλη και τώρα κάτω από 1,000…  Και ας μην μιλήσουμε για τους αριθμούς γάμους και βαφτίσεων της Αρχιεπισκοπής που μειώθηκαν στο μισό την τελευταία δεκαετία.  Γιατί οι σύλλογοι και οι οργανώσεις μας είναι αποδεκατισμένες; Η μήπως πρέπει να αναφερθούμε στην απομάκρυνση της νεολαίας από όλους τους θεσμούς μας;  Τι παράδειγμα δίνουμε στη νεώτερη γενιά μας; Πώς θέλουμε η νεολαία που είναι μαθημένη στα αμερικανικά πρότυπα να προσεγγίσει τους θεσμούς μας όταν βλέπει με τα μάτια της ότι οι ίδιοι και οι ίδιοι «άρρωστοι» με την αρχομανία και ύποπτοι γιας διαφθορά διοικούν για 30-40 χρόνια;… Οι ίδιοι και οι ίδιοι εκλέγονται και επανεκλέγονται για δεκαετίες χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο… Οι ίδιοι και οι ίδιοι σε πολλές περιπτώσεις δεν αρκούνται στα «προεδριλίκια», αλλά βάζουν και το δάκτυλό τους στο «μέλι», δηλαδή στο κοινό χρήμα...

Θα σταματήσω εδώ επειδή πιστεύω ότι λέγω αυτονόητα πράγματα.  Αλλά δεν έχουμε πια καιρό να διαπιστώνουμε τα αυτονόητα και να κλείνουμε την συζήτηση μιλώντας για «τα χάλια μας»… Η εκκλησία και οι οργανώσεις μας βιώνουν ένα αργό αλλά βέβαιο θάνατο… Οχι άλλα λόγια πια… Θα ζητήσω από τον καθένα σας, όσους το νοιώθουν και το θέλουν, να χρησιμοποιήσει την ηλεκτρονική μου διεύθυνση στο τέλος του κειμένου αυτού και να μου στείλει τις ιδέες του.  Σε ένα προσεχές κείμενο θα προσπαθήσω να συνθέσω όλες αυτές τις ιδέες αυτές για να αποπειραθώ να προτείνω ένα νέο ξεκίνημα.  Είμαστε έτοιμοι για το αύριο ή θα συνεχίσουμε να θρηνούμε μοιρολατρικά το τέλος της Ομογένειας της Αμερικής;

Νέα Υόρκη,  8 Ιουνίου 2019

*O Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών και επιχειρηματίας που ζει  και εργάζεται στη Ν.Υόρκη. n.stamatakis@aol.com

Share this post