Η πιο κρυφή, άγνωστη και επικίνδυνη αρρώστεια της ψυχής είναι η υπερηφάνεια

Η πιο κρυφή, άγνωστη και επικίνδυνη αρρώστεια της ψυχής είναι η υπερηφάνεια
Όπως απ’ όλες τις αρρώστιες του σώματος πιο επικίνδυνη είναι η κρυφή και άγνωστη στον άρρωστο, έτσι και απ’ όλες τις κακίες, που είναι αρρώστιες της ψυχής, η πιο επικίνδυνη είναι η υπερηφάνεια.
Γιατί όσο καταστρεπτική είναι, άλλο τόσο είναι απόκρυφη στον άρρωστο.
Και μάλιστα πολλοί άνθρωποι του κόσμου, όχι μόνο δεν ελέγχονται από την συνείδησή τους που είναι υπερήφανοι, αλλά κυριολεκτικά μεθάνε από την υπερηφάνεια, σε σημείο που καταντάνε να την έχουν για στόλισμα και στεφάνωμα!
Γι’ αυτό και ο Προφήτης Ησαϊας (28,1) τους ελεεινολογεί, λέγοντας:
«Ουαί τω στεφάνω της υπερηφανείας… οι μεθύοντες άνευ οίνου».Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
  • Η υπερηφάνεια του νου είναι η σατανική υπερηφάνεια, η οποία αρνείται το Θεό και βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα, γι’ αυτό και πολύ δύσκολα θεραπεύεται. Είναι ένα βαθύ σκοτάδι, το οποίο εμποδίζει τα μάτια της ψυχής να δουν το φως που υπάρχει μέσα της και που οδηγεί στο Θεό, στην ταπείνωση, στην επιθυμία του αγαθού. Αντίθετα η υπερηφάνεια της καρδιάς δεν είναι γέννημα της σατανικής υπερηφάνειας, αλλά δημιουργείται από διάφορες καταστάσεις και γεγονότα: πλούτο, δόξα, τιμές, πνευματικά ή σωματικά χαρίσματα π.χ. ευφυΐα, ομορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία. Όλα αυτά σηκώνουν ψηλά το μυαλό των ανόητων ανθρώπων, που γίνονται έτσι ματαιόφρονες, χωρίς όμως να είναι και άθεοι. Αυτοί πολλές φορές ελεούνται από το Θεό, παιδαγωγούνται και σωφρονίζονται. Η καρδιά τους συντρίβεται, παύει να επιζητεί δόξες και ματαιότητες και έτσι θεραπεύονται.    Άγιος Νεκτάριος
  • Αν εξετάσεις, θα δεις, ότι τις περισσότερες φορές, οι ζημιές στην υπερηφάνεια οφείλονται. Αν σε μια νοικοκυρά περάσει ο λογισμός, ότι καμμιά άλλη δεν πλένει τα πιάτα τόσο καλά όσο αυτή, μπορεί να ρίξει όλο το ράφι με τα πιάτα και να σπάσουν όλα. Μια φορά κάποια που εργαζόταν σε ένα υαλοπωλείο σκέφθηκε: «Τί εύκολα κατεβάζω τα κουτιά με τα ποτήρια!». Μόλις έβαλε αυτόν τον λογισμό, της έφυγαν τα κουτιά από τα χέρια και έσπασαν όλα τα ποτήρια. Ή, ας πούμε, ένας οδηγός βλέπει ένα γεροντάκι ανήμπορο και το παίρνει να το πάει στον προορισμό του. Αν του περάσει ο λογισμός: «για δες, άλλος θα το έκανε αυτό; τί καλά λόγια θα λέει τώρα το γεροντάκι για μένα!», θα τον εγκαταλείψη η Χάρις του Θεού και μπορεί να πέσει πάνω σε καμμιά κολόνα ή να ανεβεί πάνω στο πεζοδρόμιο, να χτυπήσει και κανέναν! Ο υπερήφανος δεν έχει πνευματικές πτήσεις αλλά πτώσεις. Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης
isychastis7

Share this post