RIA Novosti : Παίζει το θύμα του Πούτιν: Η Γερμανία ωθείται στην αυτοκτονία

RIA Novosti : Παίζει το θύμα του Πούτιν: Η Γερμανία ωθείται στην αυτοκτονία

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς – RIA Novosti, 1920, 06.10.2022

© AFP 2022 / Fabrice Coffrini

Διαβάστε το ria.ru

Petr Akopov

Προσπαθεί τώρα τουλάχιστον η Γερμανία να καταλάβει σε ποια γωνία την έχουν οδηγήσει οι Αγγλοσάξονες υπονομεύοντας τον Nord Stream; Ναι, βέβαια, ένα μέρος της κοινής γνώμης ανησυχεί όλο και περισσότερο ότι η Γερμανία δεν έχει καθόλου περιθώρια ελιγμών, ιδίως στην Ανατολή – παρά μόνο να περπατάει στον ολοένα και στενότερο διάδρομο της ολοένα αυξανόμενης σύγκρουσης με τη Ρωσία για την Ουκρανία. Όμως οι γερμανικές ελίτ εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη γραμμή της λεγόμενης “ατλαντικής αλληλεγγύης”, δηλαδή να συμφωνούν ότι η συλλογική Δύση πρέπει να έχει μια ενιαία θέση απέναντι στη Ρωσία.

Τα εγχώρια οικονομικά προβλήματα θα αυξήσουν φυσικά τη δημοτικότητα των δυνάμεων της αντι-ελίτ, της Εναλλακτικής για τη Γερμανία και της Αριστεράς, αλλά σε γενικές γραμμές η άρχουσα ελίτ δεν αισθάνεται ακόμη ότι απειλείται και ότι είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμη και μαζικές διαμαρτυρίες. Η υπερβολική εξάρτηση από τους Αγγλοσάξονες βαραίνει βέβαια ακόμη και τους πιο πιστούς ατλαντιστές (συμπεριλαμβανομένων ακόμη και ορισμένων στην ηγεσία των Πρασίνων), αλλά κανείς στη γερμανική ηγεσία δεν εξετάζει καμία εναλλακτική λύση στην τρέχουσα πορεία. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο καγκελάριος Σολτς είναι να αποκρούσει τις κατηγορίες για ανεπαρκή βοήθεια προς την Ουκρανία (που διατυπώθηκαν μεταξύ άλλων από το CDU της αντιπολίτευσης), αλλά όλα αυτά είναι μια εσωτερική πολιτική συζήτηση. Η γερμανική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία δεν είναι ιδιαίτερα απαραίτητη για τους ατλαντιστές: οι Αμερικανοί έχουν αναλάβει τον κύριο εφοδιασμό του ουκρανικού στρατού ούτως ή άλλως. Αλλά είναι πολύ σημαντικό για τις ΗΠΑ να κρατήσουν τη Γερμανία στη γραμμή, και δεν έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία της γερμανικής ελίτ, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι συνέχισαν να υπονομεύουν τον “Nord Stream”.

Γιατί; Διότι, παρ’ όλες τις γερμανικές ελίτ που εκπαιδεύτηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάποιες από αυτές έχουν ακόμη ιστορική μνήμη και φιλοδοξίες. Και αυτές οι φιλοδοξίες συνδέονται με το σχέδιο μιας ενωμένης Ευρώπης – το κύριο γερμανικό καθήκον των τελευταίων δεκαετιών (και αν ψάξουμε βαθύτερα, τότε των αιώνων). Οι Γερμανοί χρειάζονται μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά οι Αγγλοσάξονες είναι πρόθυμοι να την ανεχθούν μόνο υπό τον έλεγχό τους. Με άλλα λόγια, αν η Ουάσινγκτον έχει το κλειδί της Γερμανίας, τότε ας είναι, το κύριο κλειδί (αλλά σε καμία περίπτωση το μοναδικό) της Ευρώπης να βρίσκεται στο Βερολίνο. Όμως υπάρχει ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος σε αυτή την κατασκευή: δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι κάποια στιγμή οι γερμανικές ελίτ δεν θα θελήσουν ως εκ θαύματος να απελευθερωθούν από τον υπερπόντιο έλεγχο – και τότε μια ισχυρή ενωμένη Ευρώπη θα απαιτήσει ίσα δικαιώματα στις σχέσεις με τους Αγγλοσάξονες.

Για να αποκλειστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, πρέπει να περιοριστεί σημαντικά η ελευθερία κινήσεων της Ευρώπης, δηλαδή να τεθεί αντιμέτωπη με τη Ρωσία και να αποκλειστεί με ασφάλεια ακόμη και η υποθετική πιθανότητα επανάληψης μιας σοβαρής οικονομικής συνεργασίας μεταξύ του Παλαιού Κόσμου και της Μόσχας. Η μάχη για την Ουκρανία ήταν η τέλεια ευκαιρία για αυτό, και παρόλο που η Γερμανία προσπαθεί εδώ και καιρό να αποφύγει την πλήρη ρήξη με τη Ρωσία, τώρα έχει βρεθεί κοντά σε αυτό. Επιπλέον, σαν να προλαβαίνει την αναπόφευκτη αύξηση του δισταγμού των γερμανικών ελίτ πριν από το τελικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, τώρα ωθείται ακόμη περισσότερο. Το Βερολίνο καλείται να κηρύξει πόλεμο στη Ρωσία και να ηγηθεί αυτού. Ένας γεωπολιτικός πόλεμος – αυτό δεν αλλάζει τίποτα.

Αυτό ακριβώς είναι το θέμα του άρθρου “Ο πραγματικός στόχος του Πούτιν για πόλεμο δεν είναι η Ουκρανία, αλλά η Γερμανία”, που δημοσιεύθηκε προχθές στο Focus. Ο συγγραφέας του δεν είναι κάποιος περιθωριακός ή πρωτόγονος ατλαντιστής προπαγανδιστής: ο Gabor Steingart είναι ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς δημοσιογράφους, πρώην αρχισυντάκτης της Handelsblatt. Και δίνει αμέσως το σκηνικό:

“Όλοι μιλούν μόνο για τις μάχες στην Ουκρανία. Αλλά ακούγεται πολύ αθώο: σαν να μας κλείνουν τα μάτια σε κάτι τρομερό. Στην πραγματικότητα ο Πούτιν βρίσκεται σε πόλεμο κατά της Δυτικής Ευρώπης, και πιο συγκεκριμένα κατά της Γερμανίας”.

Ναι, αυτό είναι – προσέξτε τα χέρια σας: αφού ο στόχος του Πούτιν είναι να “αποκαταστήσει τη δύναμη της Ρωσίας αποδυναμώνοντας τη Δυτική Ευρώπη”, αυτό σημαίνει ότι στοχεύει στη Γερμανία, διότι “όποιος θέλει να αποδυναμώσει τη Δυτική Ευρώπη πρέπει πρώτα να ακινητοποιήσει την κύρια οικονομική μηχανή της ΕΕ – τη Γερμανία”.

Ας το επιτρέψουμε, αλλά ο Πούτιν τονίζει εδώ και χρόνια: λυπάται που οι ευρωπαϊκές χώρες περιόρισαν την κυριαρχία τους υπέρ των ΗΠΑ, δηλαδή ο Ρώσος πρόεδρος πάντα πρότεινε στην Ευρώπη (και κυρίως στη Γερμανία) να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Αντίθετα, η Ευρώπη επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί από τους Αγγλοσάξονες για να πολεμήσει τη Ρωσία για την Ουκρανία, και σταδιακά ενισχύθηκε η υποψία στη Μόσχα ότι η Ευρώπη ενεργούσε με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο επειδή εξαρτιόταν από τις ΗΠΑ, αλλά και επειδή είχε προσωπικό συμφέρον να πάρει την Ουκρανία, δηλαδή να επαναπροσδιορίσει τα σύνορα της Ρωσίας και της Ευρώπης. Μετά τις 24 Φεβρουαρίου οι υποψίες μας επιβεβαιώθηκαν – και τώρα η Ρωσία θέλει πράγματι να “αποδυναμώσει τη Δυτική Ευρώπη”. Αλλά αυτό είναι μια απάντηση στην πρόκληση της Ευρώπης προς εμάς – στο κάλεσμά της να νικήσουν τη Ρωσία. Φυσικά, πρέπει τώρα να αποδυναμώσουμε την Ευρώπη, όχι για να την υποτάξουμε, αλλά για να αποσπάσουμε την Ουκρανία που μας έκλεψαν.

Όπως είναι λογικό, ο Steingart δεν μπορούσε να μην ανταλλάξει αιτία και αποτέλεσμα: άλλωστε πρέπει να εξηγήσει τη θέση του Πούτιν που κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία. Επεξηγώντας το, απαριθμεί πέντε μέτωπα στα οποία διεξάγεται η μάχη κατά της Γερμανίας – και ανακαλύπτει ότι η Γερμανία υφίσταται απώλειες σε όλα.

Το πρώτο μέτωπο είναι η ίδια η Ουκρανία – εδώ, όμως, δεν πρόκειται για μάχη, αλλά για “τον Πούτιν που δοκιμάζει την ετοιμότητά του να μπει στη μάχη”:

Αμφισβητεί το κράτος, στο οποίο, μετά το 1945, η απόρριψη της βίας, παρά το Bundeswehr και την τρέχουσα απόφαση να το επανεξοπλίσει, είναι η σιωπηλή βάση της ζωής της κοινωνίας. . Ο Πούτιν μας στερεί τα μερίσματα της ειρηνικής ανάπτυξης που τόσο απολαύσαμε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Olaf Scholz με το πρόγραμμα 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τον επανεξοπλισμό του Bundeswehr δεν είναι ο εφευρέτης της “αλλαγής εποχής”. Οδηγηθήκαμε σε μια τρομερή εποχή από έναν μόνο άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος κάθεται στο Κρεμλίνο”.

Δηλαδή, ο Πούτιν αναγκάζει τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν τον ειρηνισμό, προκαλώντας τους έτσι τρομερή ψυχική οδύνη, διότι διακυβεύεται το θεμέλιο της σύγχρονης γερμανικής κρατικής υπόστασης. Τρομερή αγωνία πράγματι – απλώς δεν είναι σαφές γιατί οι Γερμανοί πρέπει να εμπλακούν στη “διαμάχη των Σλάβων μεταξύ τους”; Λόγω της ευθύνης για μια ενωμένη Ευρώπη; Αλλά η Ουκρανία δεν είναι – και δεν θα είναι ποτέ – μέρος της. Θέλει πραγματικά το Βερολίνο να επιμείνει στο αντίθετο; Ή μήπως είναι μια μαύρη αχαριστία προς τους Ρώσους για την ειρηνική επανένωση της Γερμανίας; Δηλαδή τώρα θα σταματήσουν να είναι ειρηνιστές για χάρη της αποτροπής της επανένωσης των Ρώσων;

Το δεύτερο μέτωπο είναι ακόμη πιο ύπουλο: σε αυτό “ο Πούτιν στερεί τη φτηνή ενέργεια στην οποία στηρίζεται το επιχειρηματικό μοντέλο της Γερμανίας, που βασίζεται στην εξαγωγή βιομηχανικών προϊόντων, εδώ και δεκαετίες”. Είναι αδύνατο να το διαβάσεις χωρίς δάκρυα:

“Το γεγονός ότι η ΟΔΓ κατάφερε να διατηρήσει την υψηλή βιομηχανική της ικανότητα παρά τους υψηλούς μισθούς των εργαζομένων και το ανεπτυγμένο κράτος πρόνοιας αποδεικνύεται ότι δεν είναι δικό μας επίτευγμα. Ξαφνικά, αποδείχθηκε ότι οφείλαμε την ευημερία μας πάνω απ’ όλα στη βάση ορυκτών καυσίμων που ονομάζεται Ρωσία. Αυτό είναι που εξασφάλισε την επωφελής γερμανορωσική ενεργειακή συνεργασία.

Στερώντας τη βιομηχανία από αυτή την ενεργειακή βάση, ο Πούτιν έβαλε στο μάτι ολόκληρη τη γερμανική οικονομία και την οδηγεί τώρα σε ύφεση. Οι συνεχείς αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας είναι σαν νάρκες που θα ανατινάξουν πολλές εταιρείες ήδη από αυτόν τον χειμώνα.

Δηλαδή για την απόφαση της Γερμανίας να αποκλείσει σταδιακά τη ρωσική ενέργεια φταίει και ο Πούτιν; Φυσικά, λένε στη Δύση, επιτέθηκε στην Ουκρανία, αφήνοντας στους Γερμανούς καμία επιλογή – δεν μπορούν να αγοράσουν αιματηρό πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Εντάξει, δεν μπορούν – αλλά τότε για τι διαμαρτύρονται; Για τη δική τους επιλογή; Πόσο μάλλον που το κύριο κίνητρο για τη λήψη της απόφασης να αρνηθούμε το πετρέλαιο και το φυσικό μας αέριο δεν ήταν ηθικοί λόγοι, αλλά η επιθυμία να γονατίσουμε τη Ρωσία, δηλαδή να καταφέρουμε ένα συντριπτικό πλήγμα στην οικονομία μας, μετά το οποίο θα έπρεπε να αρνηθούμε τη συνέχιση της στρατιωτικής επιχείρησης. Χωρίς χρήματα – χωρίς στρατιωτική δράση, σκέφτηκαν οι πραγματιστές Γερμανοί. Και έκαναν πάλι λάθος. Αλλά όχι ακριβώς: δεν έχουν χρήματα, παρά μόνο τον εαυτό τους.

Και αυτό είναι το τρίτο μέτωπο σύμφωνα με τον Steingart – “εκεί που υπήρχε ο κρατικός προϋπολογισμός, τώρα υπάρχει ένας βαθύς κρατήρας:

“Ο Πούτιν συνέτριψε το πιο σημαντικό πράγμα που διέκρινε τη χώρα μας από πολλούς γείτονές της – το σταθερό χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν ούτε δικό μας επίτευγμα. Είναι αλήθεια ότι εμείς ήμασταν οι πρώτοι που επιβάλλαμε κυρώσεις, αλλά και γι’ αυτό φταίει ο Πούτιν. Με τους σκιώδεις προϋπολογισμούς και τις τεράστιες πληρωμές που προκύπτουν κάθε τόσο μετά το ξέσπασμα των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, η κυβέρνηση προσπαθεί να μας κρύψει κάτι. Ιδού η ζοφερή αλήθεια: οι Γερμανοί δεν είναι καθόλου πλούσιοι, είμαστε σε μια βαθιά τρύπα χρέους”.

Ο Steingart υπερβάλλει, αν και δικαίως αποκαλεί τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ που προορίζονται για τη στήριξη της καταρρέουσας οικονομίας “ουσιαστικά πολεμικό δάνειο”. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στη ζημιά που θα υποστεί η γερμανική οικονομία αν καταρρεύσει το εμπόριο με την Κίνα, ούτε καν αν κλείσει. Τι σχέση έχει ο Πούτιν με αυτό; Όχι, ο Γερμανός δημοσιογράφος δεν προτείνει την αποκοπή των γερμανοκινεζικών δεσμών – μιλάει για την κρίσιμη σημασία τους για τη Γερμανία. Αλλά εδώ βρίσκεται το πρόβλημα:

“Ο Πούτιν συνεργάζεται με τον κύριο εμπορικό μας εταίρο στην Ασία, τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η νέα υπερδύναμη έχει αναλάβει τις στρατιωτικές του περιπέτειες υπό την προστασία της και τον βοηθά να απαλλαγεί από το δυτικό καθεστώς κυρώσεων.

Εάν δεν ηττηθούμε στα τρία πρώτα μέτωπα, η ΟΔΓ θα χάσει οριστικά την οικονομική της ισχύ σε αυτό το τμήμα του μετώπου. Διότι, παρόλο που βλέπουμε ότι η Κίνα αποκατέστησε αμέσως τις αλυσίδες εφοδιασμού και την τεχνολογία που διαταράχθηκαν από τη Δύση στον τομέα του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και των διεθνών πληρωμών, δεν είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε με τρόπο που να τιμωρήσουμε κατάλληλα την Κίνα. Η αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, οι χημικές βιομηχανίες και η μηχανολογία εξαρτώνται υπερβολικά από την Κίνα. Η Κίνα υποστηρίζει αξιόπιστα τον Πούτιν”.

Οπότε στο τέταρτο, κινεζικό, μέτωπο του πολέμου του Πούτιν με τη Γερμανία, το Βερολίνο δεν έχει καμία ελπίδα – επειδή δεν μπορεί να ξεκινήσει εμπορικό πόλεμο με το Πεκίνο; Φανταστική λογική – το μόνο που απομένει είναι να ενημερώσουμε τον Πούτιν ότι, όπως αποδεικνύεται, θα συντρίψει τους Γερμανούς με την εξάρτησή τους από τους Κινέζους. Ένα τρομερό μυστικό μπορεί να αποκαλυφθεί: η πραγματική απειλή για το γερμανοκινεζικό εμπόριο δεν προέρχεται από τη Ρωσία, αλλά από τον κύριο στρατιωτικό σύμμαχό τους, δηλαδή τον παλαιότερο σύντροφό τους. Οι ΗΠΑ είναι αυτές που θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να πλήξουν τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ Βερολίνου και Πεκίνου. Δεν το βλέπει αυτό η Γερμανία – καθώς και το γεγονός ότι οι Αγγλοσάξονες έχουν από καιρό δημιουργήσει εμπόδια στις ευρω-κινεζικές σχέσεις στο σύνολό τους; Ή μήπως η Ευρώπη εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να διεκδικήσει το δικαίωμά της να συναλλάσσεται με την Κίνα; Λοιπόν, κάποτε σκέφτονταν με τον ίδιο τρόπο για τις σχέσεις με τη Ρωσία…

Και τώρα προσποιούνται ότι βλέπουν τον Πούτιν ως την κύρια απειλή για την ΕΕ – και αυτό είναι το πέμπτο και τελευταίο μέτωπο στο άρθρο του Focus:

“Με την αποδυνάμωση της ΟΔΓ, ο Πούτιν θέτει σε κίνδυνο το σημαντικότερο σχέδιο της μεταπολεμικής περιόδου – την ενοποίηση της Ευρώπης. Η αλληλεγγύη εντός της Ευρώπης έχει αποδυναμωθεί αισθητά, καθώς η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, με ποσοστό πληθωρισμού δέκα τοις εκατό και σημαντικά αυξημένο εθνικό χρέος, πρέπει να σκέφτεται περισσότερο για τον εαυτό της κατά τη διάρκεια της ύφεσης.

Πολλοί από τους Ευρωπαίους φίλους μας βλέπουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία ως μια μεγάλη μηχανή ΑΤΜ. Όμως τα χρήματα τελειώνουν και η οθόνη γράφει με κόκκινα γράμματα: “Παρακαλώ επιλέξτε ένα μικρότερο ποσό και μιλήστε με τον οικονομικό σας σύμβουλο.

Λοιπόν, αυτό είναι εύκολο: άλλωστε, θυμόμαστε ότι ο Πούτιν στόχευσε ειδικά τη Γερμανία προκειμένου να πλήξει την ΕΕ στο σύνολό της. Χωρίς μια πλούσια και αναπτυσσόμενη Γερμανία δεν θα υπάρξει ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – αυτό είναι γεγονός. Αλλά είναι επίσης γεγονός ότι η Γερμανία πυροβολεί σήμερα τον εαυτό της στα μούτρα. Και τα πέντε μέτωπα στον πόλεμο του Πούτιν κατά της Γερμανίας ανοίχτηκαν από τους ίδιους τους Γερμανούς – λόγω της εξάρτησής τους από τους Αγγλοσάξονες, λόγω γεωπολιτικής απληστίας (υποτάχθηκαν στην Ουκρανία) ή για κάποιο άλλο λόγο – δεν είναι πλέον τόσο σημαντικό. Το μόνο που έχει σημασία είναι τι θα κάνουν στη συνέχεια -ενώ εξακολουθούν να έχουν τις πιθανότητες να αποτύχουν.

Ο Steingart, φυσικά, προτείνει να πάμε μέχρι τέλους – δηλαδή να πολεμήσουμε (γεωπολιτικά, όχι στρατιωτικά) με τη Ρωσία μέχρι τέλους:

“Μόνο αν κηρύξουμε πόλεμο στον Πούτιν, λαμβάνοντας υπόψη τις ενέργειές του σε όλη τους την ολότητα, η Γερμανία θα έχει μια ευκαιρία. Η χώρα χρειάζεται τώρα έναν καγκελάριο-ηγέτη. Αλλά μέχρι στιγμής το μόνο που βλέπουμε είναι μικρές πατάτες”.

Δεν θέλω καν να θυμηθώ τον προηγούμενο καγκελάριο-στρατιωτικό διοικητή – η κατάσταση είναι ριζικά διαφορετική. Παρόλο που υπάρχει ένα κοινό σημείο – η προοπτική η Γερμανία να αυτοκτονήσει στον τοίχο για χάρη της ενωμένης Ευρώπης και της απόκτησης της Ουκρανίας.

https://ria.ru/20221006/germaniya-1821829188.html

https://www.tokoutsavaki.net/

Share this post